Het is aan het ontwerp van dit orgel duidelijk te zien dat het orgelfront van de Sint-Janskathedraal hiervoor model heeft gestaan. Smits heeft het Sint-Jansorgel echter niet slaafs gekopieerd. Andere verhoudingen en afmetingen van het orgel van de St. Pieterskerk hebben geleid tot een vrije fantasie op het thema van het Sint-Jansorgel.

Een eigenaardigheid van het Sint Pietersorgel was de opstelling van de windladen van hoofdwerk, bovenwerk en pedaal. Deze stonden loodrecht op het front, waardoor er een grote diepte van de orgelkast ontstond. Hierin was dit orgel niet uniek. Ook op andere plaatsen paste Smits deze constructie toe.

Gedurende een aantal jaren werd het nieuwe orgel door Smits onderhouden. In de vijftiger jaren van de 19e eeuw, het orgel was toen zo’n tien jaar in gebruik, overleden meerdere familieleden van Smits en werd zijn echtgenote door een langdurige ziekte getroffen. Zij overleed in 1858.

De orgelmaker was niet in staat al zijn verplichtingen van onderhoud en stemming na te komen, ook niet van het orgel uit de St. Pieterskerk. Het kerkbestuur besloot in 1857 het onderhoud van het instrument in handen te geven

In maart 1899 nam het kerkbestuur contact met de orgelmakers Maarschalkerweerd te Utrecht en Franssen te Roermond. De gebr. Franssen, in die dagen bezig met de grote ombouw van het St. Jansorgel, verkregen de opdracht tot het herstel. Naast de schoonmaak en herïntonatie van het pijpwerk, omvatte de restauratie een

In 1944 had het orgel zwaar te lijden van de oorlogshandelingen. In 1947 volgde herstelwerkzaamheden, uitgevoerd door de firma L. Verschueren te Heythuysen. Naast summier technisch herstel, werd een aantal pijpvoeten, aangetast door oxidatie en tinpest, vernieuwd. De frontpijpen, waarschijnlijk in 1900 al met aluminiumverf beschilderd, werden opnieuw bespoten met aluminiumverf. In de loop der jaren werd de toestand van het orgel steeds slechter. De laden waren lek en de Bakermachine vertoonde gebreken. Ook de balgen verkeerden in slechte staat.

Op 2 januari 1972 sloot de Sint Pieterskerk definitief zijn deuren. De vraag rees: ‘Wat moet er met het orgel gebeuren?‘ In februari 1973 bracht de directeur van de VVV .de heer Jan Bruens, de kwestie in een brief onder de aandacht bij het gemeentebestuur. Hierin pleitte hij voor behoud van kerk en orgel en wees op het culturele verlies dat de stad zou lijden als dit orgel werd ontmanteld en opgeslagen en op de behoefte in de stad om een plaats te hebben waar orgelconcerten gehouden kunnen worden. Er werd een werkgroep ’Smitsorgel Sint Pieter ’ in het leven geroepen, die onder voorzitterschap van Hans Straatman stappen ondernam, ten einde voor het monumentale orgel een goede plaats en bestemming te vinden. Met het Bossche kerkbestuur Binnenstad- de juridische erfgenaam van de Sint Pieter- hadden een aantal gesprekken plaats. Het bleek helaas niet mogelijk het orgel voor Den Bosch te behouden. In het bisdom Den Bosch was er maar een kerk te vinden die voldoende hoogte, breedte en diepte had om dit orgel te bergen, en dat was de Sint Petruskerk van Oirschot. Pastoor J. Jilesen van de Oirschotse kerk toonde al in 1972 grote belangstelling voor het orgel en andere belangrijke meubelstukken van de gesloten Bossche kerk. De financiering van een en ander, de demontage en opslag, de restauratie en de bouwkundige voorzieningen van de kerk in Oirschot was een moeilijke zaak geworden.